Zolo Palugyay

Een expressieve lyricus van het Slowaakse modernisme, wiens leven eindigde op de kam van de Ďumbier. De zoon van lage adel uit Bodice bij Liptovský Mikuláš schilderde al als soldaat aan het Italiaanse front; hij studeerde aan de academies van Boedapest (Ede Balló) en Krakau (Władysław Jarocki), in Berlijn en Hamburg en in 1924 – 1926 aan de school van Hans Hofmann in München. Na zijn terugkeer sloot hij zich aan bij de Vereniging van Slowaakse Kunstenaars en trok hij met Janko Alexy en M. A. Bazovský door Turiec, Orava, Horehronie en Liptov op zoek naar het beeld van de meest kenmerkende streken van Slowakije; in 1930 studeerde hij met Bazovský in Frankrijk, Zwitserland en Duitsland.

In september 1935 vertrok hij vanuit de Štefánik-hut voor een tocht waarvan hij niet terugkeerde; zijn stoffelijke resten werden pas in de zomer van 1936 onder een rotswand gevonden — met de rugzak waarin zijn tekeningen bewaard waren gebleven. Zijn balladeske landschappen en figuren in klederdracht worden vandaag bewaard door de Slowaakse Nationale Galerie; in zijn geboortedorp Bodice staat een gedenkteken voor hem.