Zolo Palugyay

Ekspresyjny liryk słowackiej moderny, którego życie skończyło się na grani Ďumbiera. Syn drobnego szlachcica z Bodic koło Liptowskiego Mikułasza malował już jako żołnierz na froncie włoskim; studiował na akademiach w Budapeszcie (Ede Balló) i Krakowie (Władysław Jarocki), w Berlinie i Hamburgu, a w latach 1924 – 1926 w monachijskiej szkole Hansa Hofmanna. Po powrocie włączył się w prace Związku Artystów Słowackich i wraz z Jankiem Alexym i M. A. Bazovskim wędrował po Turcu, Orawie, Horehroniu i Liptowie w poszukiwaniu obrazu najbardziej typowych regionów Słowacji; w 1930 roku studiował z Bazovskim we Francji, Szwajcarii i Niemczech.

We wrześniu 1935 roku wyruszył ze schroniska Štefánika na wędrówkę, z której nie wrócił; jego szczątki znaleziono dopiero latem 1936 roku pod skalnym urwiskiem — z plecakiem, w którym przetrwały jego rysunki. Balladowe pejzaże i postacie w strojach ludowych przechowuje dziś Słowacka Galeria Narodowa; w rodzinnych Bodicach stoi jego pomnik.